Peter Habeler rond

Een huttentocht rond de Olperer - de hoogste berg in het Wipptal.

Na mijn eerste huttentocht vorig jaar was ik zo enthousiast dat ik dit jaar nog een langeafstandswandeling wilde doen. Omdat er twee huttentochten in onze regio zijn, heb ik me nu aan de tweede gewaagd: de Peter Habeler-tocht. Deze hoogtewandeling voerde ons in 5 dagen rond de hoogste berg van het Wipptal: de Olperer op 3.476 meter.

Na een korte bestudering van de documenten en de route was het duidelijk dat we in totaal 56 km en 8.460 hoogtemeters moesten afleggen. Er zijn 6 berghutten op het Peter Habeler circuit, wat betekent dat je de wandeling in 7 dagetappes kunt verdelen. Natuurlijk kun je de tocht ook inkorten en eerder afdalen als je niet zoveel tijd hebt, het weer niet geschikt is of als je de dagetappes liever combineert. Dit is echter alleen mogelijk als je in topconditie bent en al enige alpiene ervaring hebt. In ons geval besloten we de overnachtingen bij de Olperer Hütte en de Landshuter Europahütte over te slaan omdat we niet zoveel tijd hadden. We begonnen de tocht bewust op een zondag, omdat bekend is dat er dan doordeweeks minder te doen is. De hutten zijn meestal goed volgeboekt, vooral in het weekend. Deze keer gingen we in de eerste week van juli en door de grote hoeveelheden sneeuw in de winter moesten we onderweg veel sneeuwvelden oversteken. Maar met goed schoeisel en wandelstokken was het goed te doen. Gelukkig hebben bijna alle hutten schoenendrogers met verwarmingsstangen!

De interactieve kaart met route en beschrijving was erg handig voor de planning: Klik hier

Dag 1: Vals parkeerplaats Geraer Hütte (1.350 m) naar Geraer Hütte (2.324 m), wandeltijd: ca. 3 h

Vanwege de voorspelde hitte begonnen we vroeg in de ochtend in het bergbeklimmersdorp Vals, waar we onze auto parkeerden op de parkeerplaats Geraer Hütte. Een mededeling in de auto informeerde ons over onze intentie, zodat we niet per ongeluk een zoekactie van de bergreddingsdienst zouden starten. Beter veilig dan sorry! Na een klim van 3 uur bereikten we de hut en omdat we ons nog steeds erg fit voelden, maakten we een uitstapje naar de voormalige molybdeenmijn onder de Alpeiner Scharte op 2.850 meter. Erg interessant! Onderweg lag er nog steeds veel sneeuw en vooral op de terugweg zaten we constant tot onze heupen onder de sneeuw. Natuurlijk was het nog steeds erg leuk, vooral het "skiën" over de zachte sneeuwvelden. Onze schoenen waren echter helemaal doorweekt. s Avonds wachtte ons een zeer goede maaltijd en een welverdiende Aperol Spritz. Het stond niet op het menu, maar je kunt altijd rekenen op de familie Lanthaler uit Zuid-Tirol! ?

Dag 2: Geraer Hütte (2.324 m) naar Tuxer Joch Haus (2.316 m), wandeltijd: ca. 4 h

Na een uitstekend ontbijtbuffet gingen we vroeg op weg naar het Tuxer Joch, omdat er voor de middag onweer was voorspeld. Eerst gingen we naar de Steinernen Lamm, de doorgang naar het bergbeklimmersdorp Schmirn, en vervolgens naar het achterste Wildlahnertal direct onder de Olperer. Het was een indrukwekkend gezicht met de massa's sneeuw en gletsjerijs! Op de Kleegrubenscharte besloten we een uitstapje te maken naar de top van de nabijgelegen Schöberspitze (2.602 m). Er waren prachtige uitzichten over de Zillertaler Alpen en het Ramsgrubenmeer eronder. Na de Kleegrubenscharte daalden we af in de Kaserer Winkl en staken we over naar de andere kant van de berg aan het einde van het dal. Dit was het begin van een steile klim naar de Frauenwand, waar we onderweg van de zon genoten. Vanaf het hoogste punt was het een minder inspannende klim en afdaling van ongeveer een uur naar het Tuxer Joch Haus, dat de overgang naar het Zillertal markeert. We voltooiden dit deel op een looppas omdat er plotseling donkere wolken verschenen. We kwamen tot aan de hut zonder nat te worden, maar toen begon het pijpenstelen te regenen.

Dag 3: Tuxer Joch Haus (2.316 m) naar Friesenberghaus (2.498 m), wandeltijd: ca. 5 h

Tijdens de derde etappe moesten we 's ochtends een beslissing nemen omdat de Friesenbergscharte in principe nog gesloten was. Zouden we de beklimming proberen of de veiligere optie nemen met de afdaling in het dal en de busreis? Na lang heen en weer gepraat met de eigenaar van de hut en de andere wandelaars, volgden we onze avontuurlijke instincten en gingen we op weg richting Spannagelhaus en Scharte. De klim door het skigebied met de brede weg en de kabelbanen boven ons hoofd was een beetje vreemd. Talloze marmotten ravotten langs de weg. Achteraf gezien was het een roekeloze actie, want het weer was die dag ook niet helemaal zeker. Het pad daarentegen was prima, afgezien van de vele sneeuwvelden. We bereikten het zadel op 2.911 meter zonder problemen en genoten zelfs van een paar zonnestralen op de top. Vanaf het zadel daalden we af naar het Friesenberghaus, dat al zichtbaar was. De afdaling was gemakkelijk, behalve de laatste touwbeveiliging - maar daar lag nog sneeuw! Uiteindelijk gleden we uit over het sneeuwveld en daalden af zonder pad in het terrein. Pas verderop gingen we verder over het gemarkeerde pad rechts boven de rotswanden bij het meer naar de hut. Het meer was bijna volledig bedekt met sneeuw. Eenmaal beneden trakteerden we onszelf op taart en koffie op het zonneterras. We waren echt blij dat we de dag heelhuids hadden overleefd!

Dag 4: Friesenberghaus (2.498 m) naar Pfitscherjochhaus (2.275 m), wandeltijd: ca. 6 - 7 h

Deze etappe liep over prachtige hooggelegen paden met rotsen en stenen zonder moeilijke stukken richting Zuid-Tirol en bood prachtige uitzichten op het Schlegeis-stuwmeer. We besloten de overnachting in de Olperer Hütte over te slaan, omdat het slechts 2 uur lopen was vanaf het Friesenberghaus. Onderweg kwamen we marmotten en talloze schapen tegen, die geen tekenen van schuwheid vertoonden. Rond lunchtijd kwamen er donkere wolken vanuit het zuiden. We liepen het laatste uur naar het Pfitscher Joch, de oversteek naar Italië. Het regende en rommelde al om ons heen, maar op een paar druppels na op de laatste meters, bleven we wonderbaarlijk droog. Zodra we de hut bereikten, kwam er een storm met bliksem en zware regen naar beneden. s Avonds klaarde de lucht op en verkenden we de muren rond de hut die nog over waren van de voormalige grenswacht. Een Aperol Spritz in de ondergaande zon maakte het vakantiegevoel compleet. Door de lage ligging en de gemakkelijke bereikbaarheid is het Pfitscherjochhaus minder een hut en meer een herberg - het biedt zelfs het comfort van kamers met douche/wc.

Dag 5: Via Landshuter Europahütte (2.693 m) naar de parkeerplaats Vals (1.350 m), wandeltijd: ca. 8 h

Op de laatste dag wachtte ons een stralende ochtend en vooral een betrouwbare voorspelling voor de hele dag. Dit betekende dat we zonder zorgen de hele dag voor de etappe konden uittrekken. Vanaf het Pfitscherjochhaus namen we een historisch karrenspoor (rechtgetrokken door stenen muren en platen en ongeveer 1 meter breed), dat ooit werd gebruikt om materiaal en voorraden voor de Italiaanse grenswachten te vervoeren, naar de Landshut Europahütte. Kort voor de hut moesten we omhoog klimmen naar een heuvel over een pad dat in haarspeldbochten in de sneeuw was getrapt. Dit was waarschijnlijk het moeilijkste deel van de route. Na er even over nagedacht te hebben, besloten we voor de lunch de nabijgelegen Kraxentrager (2.999 m) te beklimmen. Een dankbaar uitzicht vanaf de top! Terug in de hut, gesterkt door de lunch en de interessante verhalen van huisbaas Helmut Holzer uit de tijd van de smokkelaars, begonnen we aan onze afdaling in het Valsertal. Via de Sumpfschartl en de Lange Wand (pas op voor de ladder!) daalden we af naar de Zeischalm en uiteindelijk terug naar de parkeerplaats van de Geraer Hütte.

De etappes zijn over het algemeen iets makkelijker dan bij de Gschnitztal huttentocht, daarom hebben we korte uitstapjes gemaakt naar de omliggende toppen en naar de voormalige molybdeenmijn onder de Alpeiner Scharte. Desondanks wordt de tocht gecategoriseerd als matig tot zwaar omdat je, afgezien van de etappes tussen Friesenberghaus en Landshuter Hütte, moeilijkere stukken moet overwinnen met touwpassages en steil terrein. De belangrijkste stukken van de hele tocht waren de afdaling van het hoogste punt, de Friesenbergscharte, naar het Friesenberghaus met verschillende touwpassages en zeer steil rotsachtig terrein en de afdaling via de "Lange Wand" naar het Valsertal, waar je via een ladder met touwbescherming moet afdalen.

Conclusie: Een zeer mooie huttentocht, maar met minder eenzaamheid op de berg. Hier ontmoet je veel andere wandelaars met interessante verhalen en verschillende bestemmingen. De paden zijn goed onderhouden en gemarkeerd, maar je moet wel goed ter been zijn en een beetje hoogtevrees hebben. Er zijn zwarte bergpaden op de hoogtewandeling, ook al is deze over het algemeen gecategoriseerd als matig moeilijk.

We hebben in ieder geval genoten van onze tijd samen in de bergen en denken nu al aan onze volgende tocht... Berg Heil!